| Van enge bruggen en tunnels |
 |
| donderdag, 29 juli 2010 22:34 |
|
Gisteren van de ene landschappelijke verbazing in de andere gevallen. Vandaag wordt het spektakel voortgezet. Met een flinke tegenwind worstel ik me een weg richting de vervaarlijk uitziende bergkam van Sju Søstre. Aan de voet maakt de weg een plotselinge slinger naar links en loopt verder achter de bergen langs. Op curieuze wijze is er aan de "achterkant" ook tegenwind... Met rode wangetjes van de wind kom ik aan in Sandnessjøen waar ik met Maike heb afgesproken voor een koffiestop. Na Sandnessjøen is er de eerste van een reeks gigantische bruggen. Best eng! De bruggen overspannen hier vaak fjorden of water tussen het vaste land en eilanden. Omdat er ook nog schepen onderdoor moeten, waaronder de befaamde Hurtigruten, zijn ze vaak nogal hoog. Het kan er dan ook behoorlijk winderig zijn. Midden op de brug is werk aan de weg. Er is maar een één rijstrook beschikbaar is, waar alle verkeer overheen moet (inclusief fietsers want een fietspad ontbreekt). Ik verkeer in de luxe positie dat Maike fiets + mij met de bezemwagen een lift naar de overkant geeft. Petje af voor de fietsers die er overheen getrapt zijn! Het landschappelijk spektakel gaat aan de overkant onverminderd verder. De weg slingert tussen hoge toppen en diepe groene dalen. Na de boot van Levang - Nesna rij ik weer langs zee. En dan weet je niet wat je ziet. Van dichtbij de kust tot ver aan de horizon torenen eilanden groot en klein als kastelen met puntige torens uit zee op. Dat het bestaat! Ik val van de ene verbazing in de andere en betrap mezelf op "ohhh's en ahhhh's". Het is opnieuw prachtig weer, warm zelfs en om de haverklap maak ik een fotostop.
We overnachten in Bratland tussen de rotsklompen in. Opnieuw zijn we getuige van een van de mooiste zonondergangen die er bestaan. En verder
Links |
Offersøy - Bratland (114 km)
Naast bruggen kom je in dit grillige landschap ook regelmatig tunnels tegen. Daar had ik er al verschillende van gezien. Maar een tunnel van drie kilometer lang dwars door een berg heen, zonder fietspad en middenstreep was alweer een tijdje geleden voor me (in 2004 in de Zwitsere / Italiaanse Alpen, meen ik). De tunnel is verlicht en geventileerd en gelukkig komen er maar weing auto's voorbij. Wel is het er koud en vochtig en halverwege heb ik het gevoel dat ik in het middelpunt der aarde ben beland. De brandblussers die om de 100 meter hangen stellen me ook al niet erg gerust. Na deze tunnel volgt er nog en van dezelfde lengte, plus een kortje. Er zullen nog meer en nog veel langere tunnels volgen op deze reis, dus er zit maar een ding op: warme kleren aan en trappen maar.
