| De twee gezichten van de Lofoten |
 |
| dinsdag, 03 augustus 2010 22:01 |
|
Op 2 augustus zijn we van Bodø overgestoken naar Moksenes op de Lofoten-eilanden. De boottocht duurde ruim 3 uur. Het is altijd groppig om te zien hoe het geluid van de passagiers een graadmeter is voor de ruwheid van de zee. Bij het uitvaren zit iedereen volop te kwekken, haalt lekkernijen bij het cafeetje en loopt wat rond op het schip. Eenmaal het zeegat uit zingt menigeen een toontje lager en zit timide in een stoel of op het dek zijn/haar tijd uit. Zodra er weer land in zicht is en het water rustiger wordt speelt het circus zich in omgekeerde volgorde af en keert de opgewonden stemming terug. Je begrijpt, de zee was nogal hobbelig! Met stellige zekerheid kan ik zeggen dat de Lofoten een van de mooiste dingen plekken zijn die ik in mijn leven gezien heb. De stromende regen bij aankomst en de in mist gehulde bergen deden daar geen afbreuk aan. De eilanden worden gevormd door grillige bergketens met aan de voet witte zandstrandjes met turquiose water. Om de zoveel tijd een dorpje met bont gekleurde huisjes. De eilandengroep bestaat uit duizenden eilanden en eilandjes die met elkaar verbonden zijn door bruggen en tunnels en veerboten.
Het kan hier mooi en slecht weer tegelijk zijn. Zo kwam er een flinke bui mijn richting uit. Ik besloot me alvast in mijn regenkleding te hijsen. Tijdens de verkleedpartij werd het warmer en warmer en et rsultaat was dat ik in regenpak in de stralende zon stond. De bui was van plan veranderd of simpelweg verdwenen. Na talrijke van dergelijk verkleedpartijen heb ik besloten me voortaan maar nat te laten regenen en vervolgens weer te laten drogen in de daarop volgende zon. Ik heb voor deze route gekozen om de drukke E6 op het vasteland te vermijden. Hoewel ik gewaarschuwd was voor zomerse drukte op de Lofoten, is deze me toch vies tegengevallen. Het is jammer als zoveel natuurschoon wordt overschaduwd door knallende hoofdpijn veroorzaakt door autogassen die door het continue lint van campers en caravans worden uitgespuugd. Bovendien moeten sommige van deze chauffeurs nog een cursus "Hoe haal ik een fietser in?" volgen. Maar dat terzijde. Ik heb tenslotte ook een volgauto mee (met bescheiden motortje en hoffelijke bestuurder). De drukte heeft ons wel doen besluiten om de route iets te verleggen en - voor zover mogelijk - wat rustigere wegen te nemen. Op dit moment zijn we op de eilandengroep Vesteralen, die in het verlengde van de Lofoten liggen. Het is hier al minder toeristisch en dat is fijn! En verder...
Links |
Moskenes – Storfjorden (68 km), Storfjorden – Stokmarknes (150 km)
Alles draait hier om vis. Je ruikt het al zodra je van de boot af stapt. Rondom de Lofoten wordt enorm veel op kabeljauw gevist. Dat gebeurt in het vroege voorjaar. De vis wordt ontdaan van zijn kop en zes weken te drogen gehangen op houten rekken die je overal ziet staan. het resultaat: Tørrefisk, gedroogde stokvis. Overal langs de kust staan houten vissershuisjes, al dan niet op palen.
