De Noordkaap is een prachtige bestemming en unieke plek. Maar zoveel is er nu ook weer niet te beleven. De dag nadat we er aankwamen vertrokken we er weer, natuurlijk na eerst flink uitgeslapen te hebben. Gelukkig lagen we voor op onze planning zodat we ruim de tijd hadden voor de lange terugreis. Tijd die we - zo bleek later - goed konden gebruiken.

Met enig puzzelwerk ging mijn bagage achterin Maike's auto, de fiets achterop en ik erin. Opnieuw genoten we van het prachtige landschap, nu in omgekeerde richting. Weer door de Nordkapp-tunnel, een wonderlijk staaltje bouwkunst onder zee door. Eerst drie kilometer steil omlaag, vervolgens drie kilometer steil omhoog. Daarna de slingerende kustweg waar we nog een paar kuddes rendieren tegenkomen.

We rijden terug via Zweden en binnen korte tijd zitten we in Lapland. Urenlang komen we door heuvels met kleine boompjes en ontelbare meertjes. Af en toe een paar huisjes met standaard een tipi-tent, pickup truck en sneeuwscooter op het erf. Om de zoveel tijd een plaatsje dat voornamelijk bestaand uit wat tankstations en supermarkten.

Maar wat is Lapland groot! De wegen zijn smal en bochtig, hoge snelheden haal je hier niet. Na drie dagen onderweg zijn we nog steeds in Lapland. Het is nogal wennen om na zoveel weken gefietst te hebben dagenlang in de auto te zitten. Stilletjes ben ik blij dat ik niet via deze route ben komen fietsen. Zelfs met de auto is het al een eindeloos landschap, laat staan op de fiets!

Via Karasjok en Jokkmokk steken we terug de Poolcirkel over. Onderweg plukken we handenvol bosbessen. We komen langs prachtige plekken. Zonde om je aan voorbij te haasten, maar de plicht roept. Na Gällivare en Arvidsjaur belanden we uiteindelijk in midden-Zweden.

Wanneer we 's avonds een ommetje maken merken we dat het op deze hoogte al weer veel eerder donker wordt. Voor het eerst sinds tijden zien we sterren. En bij Ostersund gaan we weer eens over een tweebaansweg. De vangrails, die toch heel normaal zijn, geven me bijkans een claustrofobisch gevoel.

In Gustavsfors houden we een dagje halt bij Ciska en Bert in Alcatraz, alwaar we even bijpiepen van de lange dagen in de auto. We maken er onder andere een prachtige kanotocht.

Ook bezoeken we Coosje, die al sinds 1972 in Zweden woont en ons ook uitgenodigd heeft. Coosje heeft ons weblog op de voet gevolgd en verwent ons met allerlei lekkernijen voordat we koers zetten richting Denemarken.

In de avondspits passeren we Goteborg en zien daar zowaar een file! Vervolgens naar Malmo, en’s avonds laat komen we via de lange brug in Kopenhagen aan. De volgende dag zien we voor het eerst sinds tijden een droge stoffige akker. Omdat we onderweg alleen maar groen en steen hebben gezien is het net of we een stuk seizoen “missen”.

We nemen de laatste veerponten van onze reis: over de Oostzee en de Elbe. Het is heerlijk aan boord en op dat moment weten we gelukkig nog niet dat we ‘s avonds op de Autobahn urenlang in de file zullen staan. Het passeren van de Nederlandse grens - midden in de nacht - is voor ons allebei een wat moeilijk moment. Gelukkig hebben Anita, Anne en Marjolein, ons toevluchtsoord in Hoogezand, een eindeloos geduld.

Na het ontbijt de laatste kilometers naar huis. Morgen weer aan het werk, een onvergetelijke ervaring rijker.

Binnenkort gaan we Maike's schilderijen exposeren. Hou de website in de gaten voor wanneer en waar!